χορεύοντας με ένα μεγάλο...

Ο καιόμενος

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν

στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του

μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

Τάκη Σινόπουλου

σαν σήμερα ένα χρόνο πριν 17 του δεκέμβρη 2010 ένας νέος σε μια πλατεία στην μέση του πουθενά στην τυνησία έβαλε φωτιά στο κορμί του. μαζί έβαλε φωτιά σε μια ολόκληρη χώρα και μετά σε δυο και μετά η φλόγα ταξίδεψε και σε άλλες χώρες. σύντομα πολλοί νέοι σε μικρές και μεγάλες πλατείες στη  μέση του πουθενά πυρπολήθηκαν από την ανάγκη για ανατροπή καθεστώτων που περιόριζαν θεμελιώδεις ελευθερίες. η αρχή κάπως έτσι έγινε και γρήγορα απλώθηκε σε ένα δύσκολο και πονεμένο κομμάτι γης. αυτό το ταξίδι του "καιόμενου" κράτησε πολύ ήδη, κρατάει μέχρι και σήμερα και κάθε μέρα αποφασισμένοι άνθρωποι αντιστέκονται και θυσιάζουν. το τι, το πως και το γιατί θα αργήσει να φανεί, αν ίσως ο αναλυτής του μέλλοντος καταφέρει να το ψηλαφίσει. μέχρι τότε τι άλλο κάνουμε από το να αφουγκραζόμαστε, να παρατηρούμε και να καταγράφουμε. και να σαστίζουμε με την εικόνα του καιόμενου και να "μοιράζουμε την εαυτή μας στα δυο" με δέος σαν τον ποιητή. 

αβγά

κάθε φορά που ο σκάι αποκαλεί την χρυσαυγίτισσα - παρολίγο δολοφόνο - σκορδέλη "ακτιβίστρια" 

• ένα αγγελάκι στον ουρανό κερδίζει μια παρτίδα σκάκι από ένα δαιμονόπουλο 
• ένας άνεργος ανεβαίνει μια βαθμίδα στην επετηρίδα αλαφούζ 
• ένα παιδί στο μαλάουι σώνεται από ένα μόνο κλικ στον υπολογιστή σου...

Ντεκενεδούπολη

πάντα ήθελα να είμαι το πιτσιρίκι που έλεγε ΝΤΕ-ΚΕ-ΝΕ-ΔΟΥ-ΠΟΛΗ

ένα μαχαίρι ξυστά από την καρδιά...

ένα τέλος κακό, ένα όχι τόσο

οι ιστορίες έχουν ή καλό τέλος ή κακό. 

ή είναι σε working process και θέλεις να ελπίζεις, αλλά πάλι ξέρεις όσα γίνονται και πόσοι άνθρωποι χάνονται μέσα στο σύστημα και άστα να πάνε.

δυο ειδήσεις, δυο γυναίκες, δυο ιστορίες.

αυτή η γυναίκα είναι κρατούμενη στη γυναικεία φυλακή στον Ελαιώνα. πέρυσι έδωσε εξετάσεις, αυτές που στην εποχή μου λέγαμε "πανελλήνιες" και τώρα δεν ξέρω πως λέγονται. πέρασε σε ένα ΤΕΙ στη Φλώρινα. 

μαθήματα δεν μπορεί να παρακολουθήσει, αλλά μπορεί να διαβάζει και να περνάει από τις εξεταστικές, δες όμως με ποιο τρόπο: κλιμάκιο καθηγητών μεταβαίνουν στη Θήβα, και μέσα στις φυλακές, στο χώρο του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας, πραγματοποιείται η εξέτασή της. 

διαβάζει, περνάει τα μαθήματά της, μερικά ναι, μερικά όχι, το παλεύει. 

αυτή η γυναίκα  βρέθηκε κρεμασμένη στα κρατητήρια της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Πάτρας χτες το απόγευμα, μητέρα ενός βρέφους, εξαρτημένη κατά την αστυνομία. 
η σύλληψή της αφορούσε κλοπές ρούχων από κατάστημα. 
ξέχασα να αναφέρω ότι η κάμερα του κλειστού κυκλώματος στο κρατητήριο ήταν χαλασμένη και ο σκοπός δεν την αντιλήφθηκε εγκαίρως.  


αυτός ο πόνος έκλεισε εδώ. 
ο δικός μας πάλι όχι.


bonus track 




θα εξηγήσω σύντομα γιατί το track κολλάει με τις παραπάνω ιστορίες. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία με ένα τελείως διαφορετικό τέλος...

πλυμένη καθαρότητα

βρομοξένοι! 

κατουράτε όπου βρίσκετε. 

βρομιάρηδες! να γυρίσετε στις πατρίδες σας.

είπε και... έφτυσε μια παχιά ροχάλα κατάχαμα. 

Ομόνοια 10/11/2011 απόγευμα